Grizzly’s in Alaska

Drie kwartier nadat we met een De Havilland Otter turbo-prop zijn opgestegen van het Beluga Lake in Homer verschijnen in de verte de eerste bergtoppen van Cape Douglas, een keten van vulkanisch gebergte aan de monding van de Cook Inlet.  Dit is het begin van Shelikof Strait, het water dat Kodiak Island scheidt van het vaste land. Het is een kraakheldere lentedag en daardoor is Kodiak Island duidelijk zichtbaar.  Rechts rijst de kegel van de nog altijd actieve Augustine Vulkaan fier op uit zee. Ook vandaag hangt een grijze rookpluim boven de top.

Vanuit het hooggebergte bewegen gletsjers omlaag tot aan de kustlijn en de mooie blauw-groene gletsjermeren zijn gevuld met afgekalfde ijsbergen.

Onze bush-pilot én gids Gary Porter zet met een steile linkerbocht de daling in en het uitzicht over de brede delta van de Sikshak River is adembenemend. Korte tijd later maken we een geslaagde landing op het water van de rivier aan de oostkant van het immense Katmai National Park (zie kaart).

Met lieslaarzen aan stappen we, bepakt met proviand en apparatuur, van boord en waden door het ijskoude gletsjerwater naar de oever van de rivier. Nadat Gary het vliegtuig heeft gezekerd lopen we langs de oever stroomopwaarts. Die ochtend zijn beren ons al voor geweest, getuige de verse uitwerpselen en sporen van enorme berenklauwen in het zand. Nu is het slechts een kwestie van de sporen volgen… Na een half uur lopen staan we dan ineens oog in oog met een vijftal grizzly’s die zich langs de oever tegoed doen aan de verse grassen met een weergaloos landschap als decor.

Bear Country

Alaska wordt terecht “Bear Country” genoemd. Als enige van de 50 staten is Alaska het leefgebied van zowel de ijsbeer, de zwarte beer en de bruine beer, hier ook wel grizzly’s genaamd.

Dankzij de uitgestrekte wildernis in de grootste staat van Amerika (Alaska is 40x groter dan Nederland en heeft maar 700.000 inwoners) kunnen beren en vele andere dieren hier ongestoord leven.

IJsberen zwerven uitsluitend in de noordelijke gebieden bij de Beaufort- Chukchi- en Beringzee, terwijl je bruine en zwarte beren in grote delen van Alaska tegenkomt. Zwarte beren leven voornamelijk in dicht beboste gebieden terwijl de bruine beren juist te vinden zijn op open vlaktes, langs stranden en rivieren.

De bruine beren die langs rivieren en de kusten leven zijn aanzienlijk groter omdat zij veel energierijkere voeding hebben, met name zalm. Staand op hun achterpoten kunnen ze wel 3 meter groot zijn en 600 kg zwaar worden. Tijdens de 6 maanden lange winterslaap raakt een volwassen beer soms 70 kg lichaamsgewicht kwijt. De zomermaanden worden gebruikt om de vetvoorraden weer aan te vullen.

Hoewel gekwalificeerd als carnivoren, eten zwarte en bruine beren zowel plantaardig als dierlijk voedsel. IJsberen zijn daarentegen échte carnivoren en hun favoriete maal is zeehond…

Gary Porter heeft ons voor vertrek tijdens een briefing al uitvoerig geïnformeerd over het gedrag van de beren en we hebben instructie gekregen hoe wij ons moeten gedragen bij de beren. Hij organiseert deze ‘adventures’  al vele jaren, kent het gebied op zijn duimpje en heeft zich volledig verdiept in de leefgewoonten van de beren.

In het begin van de zomer verlaten de beren na een lange winterslaap hun holen en komen naar dit gebied in Katmai NP om zich te voeden met de verse grassen én… om te paren.

Gedurende een aantal uren observeren we de beren die ons tot minder dan 30 meter naderen!

Dit gebied telt een van de grootste beschermde populaties beren ter wereld.

Close Encounter

In de maand juli begint in het gebied rond de Prince William Sound (Zuid centraal Alaska) de zalmtrek. De zalmen zwemmen na een jarenlange reis door de oceaan in grote aantallen via de Prince William Sound stroomopwaarts de rivieren in om te paaien in hun geboortemeer en vervolgens te sterven…

Op een kwartier rijden van het havenstadje Valdez, daar waar de Solomon Creek uitkomt in de Prince William Sound, is de baai in deze periode rijk gevuld met zalm. De zalmen ‘rusten’ hier voordat ze het laatste en ook zwaarste deel van hun reis gaan afleggen. Het is een geweldige plek om te vissen!

Ook beren kennen deze plek blijkbaar maar al te goed en komen ’s avonds uit de omliggende beboste heuvels naar beneden om naar zalm te vissen en zo hun vetvoorraden aan te vullen voor de lange aanstaande winter. Op een avond observeren we een  moeder beer met haar drie welpen en zien we hoe ze hen leert vissen. De welpen staan op de oever leerzaam toe te kijken en te wachten voor het diner!

Met haar scherpe klauwen en tanden vangt de moeder de zalmen en samen met haar jongen worden ze in korte tijd verslonden. De zalmen bevatten elk zo’n 5000 calorieën. Hiermee leggen beren een vetlaag aan voordat zij beginnen aan hun lange winterslaap.

Safety First!

In Alaska kan het zomaar gebeuren: je staat ineens oog in oog met een grizzly of zwarte beer!

Dat betekent goede voorzorgsmaatregelen als je een berengebied intrekt. Het eerste advies is:

maak geluid! Klap in je handen, praat hardop of bind berenbellen aan je rugzak. Een beer die plotseling schrikt kan agressief reageren.

Wanneer je een beer tegenkomt houdt dan genoeg afstand. Als een beer je begint te naderen ga dan NIET rennen. Die strijd zul je altijd verliezen! Blijf staan, klap in je handen en spreek de beer rustig toe.

Laat nooit etensresten achter op een wandeling of campgrond. Beren hebben een sterk ontwikkeld reukorgaan en kunnen voedsel of voedselresten op kilometers afstand ruiken.

Neem voor een uiterste noodgeval berenspray (pepperspray) mee om je te kunnen verdedigen indien de beer agressief wordt…

Het heeft de hele dag intens geregend en als het ’s avond droog is hangt de bewolking nog steeds als een zware donkere deken boven het landschap. We kunnen toch nog onze geplande wandeltocht maken naar de Sheridan gletsjer, op zo’n 20 km ten oosten van Cordova. Het is een verlaten gebied waar beren leven en, zeker rond dit tijdstip, nauwelijks mensen komen. Dat betekent dat we naast berenbellen uit voorzorg ook de berenspray aan onze riem binden.

De wandeling voert door een dicht bebost gebied en op de paden liggen verse uitwerpselen van elanden en beren. Echt op ons gemak voelen we ons niet, maar we zetten door.

Aan het eind van de trail worden we beloont met een adembenemend uitzicht op de ijsmassa van de gletsjer. Het gletsjermeer is gevuld met immense brokken ijs die van de gletsjer zijn afgekalfd.

Beren zijn we die avond niet tegengekomen. Want óók in Alaska geldt: beren in het wild zien blijft altijd een kwestie van geluk!

‘Bearfooting’ in Alaska

Het werkwoord ‘bearfooting’ betekent zoiets als ‘het naar je zin hebben’. Het wordt ook gebruikt om een positieve gemoedstoestand uit te drukken.

Na een dag beren observeren in Katmai National Park & Preserve en een spectaculaire vlucht van en naar dit gebied is het ’s avond ‘bearfooting’ bij een kampvuur en terugkijken op een onvergetelijke ervaring!

De 15.000 km2 kilometer ruige wildernis van Katmai in het Zuidwesten van Alaska werd in 1980 uitgeroepen tot Katmai National Park & Preserve. Dit gebied (1/3 van Nederland) herbergt de grootste populatie aan beren ter wereld. Door de geïsoleerde ligging is dit National Park alleen bereikbaar over water of door de lucht.

Tekst en fotografie: Michel Hammann

Dit artikel verscheen eerder in USA News.

Natuur- en reisfotograaf Michel Hammann reist veel door Amerika en met name Alaska. Meer foto’s, film en achtergrondverhalen over Alaska heeft hij gepubliceerd op de website:

Alaska Editions

5 gedachten over “Grizzly’s in Alaska

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com