Brexit, UK en USA

Ook in het kader van de EU-USA betrekkingen:

Brexit, ramp of zegen?

Vrijdag 31 januari om middernacht is het zover. Na jarenlang onderhandelen met Brussel en het eindeloze geruzie in het Britse Parlement treedt het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie. Een ramp voor de Britten? Het begin van het einde van de EU? Aan dramatische voorspellingen geen gebrek de afgelopen jaren.

Laten we de keuze van de Britten eens nuchter bekijken en tegelijk een aantal misvattingen uit de weg ruimen.

Op de eerste plaats neemt het VK geen afscheid van de wereld. Ze nemen afscheid van de reguleringsdrift van Brussel. De Brexit is ook geen uitvloeisel van zomaar een vergissing van David Cameron, die een referendum uitschreef in de veronderstelling dat wel even te winnen. Veel meer is sprake van een bij de regerende Conservatives al langer levend gevoel van onbehagen over de in EU verband gecreëerde ‘ever closer union’.

De Britten zijn een zelfbewust volk, zonder behoefte aan een vervangende EU identiteit. Anders dan bijvoorbeeld Duitsland, dat gelet op het eigen verleden hier wel behoefte aan heeft. Britten kijken met trots naar hun geschiedenis en koloniale verleden, 100 jaar geleden heersten ze nog over 25% van de wereld met meer dan 450 miljoen inwoners. In het VK heeft men dan ook geen last van de valse schaamte die ons in Nederland over onze geschiedenis geregeld wordt aangepraat.

De uitslag van het Brexit referendum in 2016 was geenszins een verrassing. De keuze om niet aan de Euro mee te doen kan als generale repetitie worden gezien. Ook de voorspelling van toen, dat de Londense City als financieel hart zwaar onder druk zou komen te staan is niet uitgekomen. Integendeel, mede door de Eurocrisis verdubbelde de omvang van de Britse financiële sector.

Ook de bewering dat Groot-Brittannië zich zou isoleren door de Brexit slaat de plank mis. Door hun nauwe verbondenheid met de USA (ooit een Britse kolonie) zitten ze eerste rang in de wereldeconomie. Britse bedrijven als HSBC, British Tobacco en British Petroleum hebben een omvang waar nauwelijks een continentaal Europees bedrijf tegenop kan. En vergeet niet dat Nederlandse reuzen als Shell en Unilever ook deels Brits zijn.

De Britten verliezen ook nauwelijks afzetmarkt door de Brexit. Anders dan menig EU land zijn zij voor hun export niet afhankelijk van andere EU landen, maar veel meer van de VS en landen in het Commonwealth. Met de andere EU landen is de handelsbalans zelfs negatief. Afscheid nemen van de Europese binnenmarkt doet hun dus geen pijn. De achterblijvers des te meer.

Een ander belangrijk feit is dat Groot-Brittannië een belangrijke speler blijft in de NAVO, als lid van de VN Veiligheidsraad en natuurlijk als centraal punt in het eigen Commonwealth. Nee, veeleer zal de Brexit duidelijk maken dat Brussel niet het centrum van de wereld is, ook al denkt men daar van wel.

Waar de pijn van de Brexit wel gevoeld gaat worden is de Europese Raad. Nederland had aan de Britten altijd een betrouwbare bondgenoot, onder andere als het weer eens over geld ging, en de steeds hoger wordende bijdrage aan Brussel. Die bondgenoot is Rutte nu kwijt. Door de wijzigende meerderheidsverhoudingen in Europa wordt de macht van de as Berlijn-Parijs sterker. En of Nederland blij moet zijn met wat Macron en Merkel bekokstoven valt nog te bezien. Dat zou nog wel eens het grootste nadeel van de Brexit kunnen worden. Europese samenwerking begon ooit als succesvol samenwerkingsverband van soevereine staten. Maar als de voortdurende overdracht van bevoegdheden aan Brussel en de dreigende vorming van een Europese superstaat geen stap terug doet zal deze Brexit waarschijnlijk niet de enige ‘exit’ blijven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com