Een eenvoudig handelsakkoord

Het verdrag “Transatlantic Trade and Investment Partnership”, beter bekend onder de naam TTIP had het meest omvangrijke handels- en investeringsverdrag tussen de EU en de Verenigde Staten ooit moeten worden. Onderhandeld werd hierover tussen juli 2013 en januari 2017. Zowel aan de kant van de regering Trump als aan Europese kant was het verdrag aan stevige kritiek onderhevig. De onderhandelingen liggen nu dan ook alweer drie jaar stil.

Er was vanaf het begin al veel kritiek op TTIP. Kleine ondernemers in de EU meenden dat alleen grote multinationals er voordeel bij zouden hebben. Consumentenorganisaties waren bang voor te veel concessies op het gebied van veiligheid en milieu. Hetzelfde zien we gebeuren met betrekking tot de CETA overeenkomst met Canada. Afwijzing van dit overigens al enkele jaren in de praktijk functionerende verdrag dreigt in een aantal Europese landen.

Reden voor afwijzing nu is de afspraak over een arbitragetribunaal, in TTIP was juist dit onderdeel ook al een zeer omstreden zaak.

Ook was er veel kritiek op het feit dat men in TTIP, een verdrag van minstens duizend pagina’s, er alles aan leek te doen elk onderwerp juridisch volledig dicht te timmeren. Het voorstel voor de “Investor-to-state dispute settlement” (ISDS) was zoals hierboven gezegd een ander punt van kritiek. Een internationaal arbitragetribunaal, voorbijgaand aan de nationale rechtspraak was voor velen in politiek en samenleving gewoonweg niet aanvaardbaar.

Gelet op de enorme economische potentie van de wederzijdse handel tussen Noord-Amerika en Europa is dit een gemiste kans die aan beide kanten grote economische nadelen oplevert. Om de welvaart te behouden is het van belang de draad spoedig weer op te pakken.

Het is tijd voor een veel eenvoudiger handelsakkoord

Waarom moeten handelsakkoorden omvangrijk zijn en op alle details helemaal dichtgetimmerd? Zo zit de echte wereld helemaal niet in elkaar. Het kan allemaal stukken eenvoudiger.

De Stichting Amdoc Europe is dan ook voorstander van het volgende model voor een handelsakkoord tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten.

  1. Alle importheffingen over en weer worden geschrapt.
  2. Nationale wetgeving en regelgeving met betrekking tot milieueisen, consumentenveiligheid enz. blijven onverkort gelden.
  3. Eisen aan producten en investeringen mogen in een land voor buitenlandse ondernemers niet anders zijn dan voor binnenlandse ondernemers.
  4. Bij meningsverschillen zijn de nationale rechtbanken aan zet.

Concreet betekent dit vrije handel zonder financiële belemmeringen in de vorm van importheffingen. Niemand hoeft bevreesd te zijn dat geïmporteerde producten niet voldoen aan de in eigen land geldende eisen op het gebied van veiligheid of milieu, deze blijven immers gelden.

Er moet sprake zijn van een ‘level playing field’. Dus eisen aan geïmporteerde producten of buitenlandse investeringen mogen niet discrimineren ten opzichte van de eisen voor binnenlandse producten en investeringen.

En als er dan toch een meningsverschil is geeft de nationale rechter in het importerende land een oordeel.

Het NAFTA akkoord tussen de Verenigde Staten, Canada en Mexico is inmiddels vervangen door een nieuw eenvoudiger akkoord met de naam USMCA.

Het ligt voor de hand een nieuw Transatlantisch verdrag, volgens de hiervoor genoemde uitgangspunten, niet alleen met de VS, maar met alle drie de USMCA partners tegelijk af te sluiten.

Eenvoudiger kunnen we het echt niet maken.

Onderhandelaars, politici en alle andere betrokkenen zijn bij deze uitgedaagd om aan de slag te gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com