Boek: Amerikanen

“Amerikanen, het had zo mooi kunnen zijn” is de titel van het ideale boek voor mensen die een hekel hebben aan Amerika. Een regelrechte bijbel voor Amerika haters. Geschreven door Steven de Foer, een politiek activist vermomd als auteur/journalist.

Informatie van de uitgever:

Het machtigste land ter wereld worstelt met onoverbrugbare conflicten, grote ongelijkheid en maatschappelijke achteruitgang. In Amerikanen schetst Amerikakenner Steven De Foer een even treffend als ontluisterend beeld van een uitverkoren natie. Een scherp zicht op de Amerikaanse malaise is noodzakelijk om onze eigen toekomst te vrijwaren. De Foer beschrijft concreet hoe pure gulzigheid – naar eten, geld, macht en vertier – de Verenigde Staten mooi maar meedogenloos maakte, en veel Amerikanen gefrustreerd liet over de grote, onvervulde beloften. Een urgent boek in wat een sleuteljaar in de Amerikaanse politieke geschiedenis is.

Steven De Foer (1965) is al zijn hele leven gebeten door de Verenigde Staten. Nadat hij in 2001 als reporter voor De Standaard wekenlang vanuit New York de aanslagen van 9/11 had gecoverd, groeide zijn diepe interesse uit tot een fascinatie. Als Amerikaspecialist op de buitenlandredactie en grand reporter voor het weekblad van De Standaard reisde hij naar meer dan dertig staten. Eerder schreef hij Onder Hollanders en Hollywood Boulevard.

Amerikanen, Het had zo mooi kunnen zijn | Steven de Foer | ISBN 9789463104814 | € 22,50 | 320 pag. | Paperback | Uitg. Polis

Commentaar van de redactie:

Het is haast ondoenlijk in dit 320 pagina’s tellende boek een positief woord over de Verenigde Staten te vinden. Het lijkt er wel op dat De Foer zijn frustraties de vrije loop laat in het boek en dat hij daar vervolgens ook nog een uitgever voor gevonden heeft die hoopt met dit haatgeschrift nog een grijpstuiver te kunnen verdienen.

Begrijp ons niet verkeerd, kritiek op Amerika, op de maatschappelijke toestanden aldaar en op de US binnen- en buitenlandse politiek is volkomen legitiem. Daar is in een democratische samenleving helemaal niets mis mee. Echter als je je verschuilt achter een correspondentschap en als ‘gerespecteerd’ journalist een dergelijk van diepe haat doordrenkt schotschrift produceert, dan is echt wel wat mis met de insteek waarmee je aan het karwei begonnen bent.

De Foer schrijft regelmatig over zijn bewondering voor de Verenigde Staten en hoe dit gevoel is ontstaan. Een afleidingsmanoeuvre zo blijkt, want verder slaat hij genadeloos toe. Het is een strijd tussen zijn haat en extreemlinkse opvattingen en het restje bewondering voor de Amerikaanse maatschappij waarover hij toch nog blijkt te beschikken. De auteur kiest bij behandelde kwesties consequent voor de meest linkse opvatting. Hij volgt feilloos het dogma dat Trump gek is, dat de democraten geweldig zijn en dat de republikeinen verantwoordelijk zijn voor alle kwaad in de wereld. Lekker gemakkelijk zo’n eenzijdig zwart/wit wereldbeeld. Van een journalist zou je beter mogen verwachten. Zijn woordkeuze is ook steevast de meest negatieve variant.

Op een gegeven moment schrijft de Foer dat de American Dream dood is. Maar dat de Belgian Dream (hij is zelf Belg) springlevend is. Dan vragen wij ons af wat hij met Belgian Dream bedoeld. Is dat de droom van een land waarin landsdelen met de rug naar elkaar toe staan en elkaars taal niet (willen) verstaan? Is dat de droom van een land waar regeringsvorming meer dan een jaar duurt? Is dat een land waar in 1830/1839 de inwoners van Vlaanderen er vrijwillig voor kozen zich te onderwerpen aan de Franstalige elite? Nou, droom gerust verder. Wat wij hier over België schrijven is natuurlijk een beetje gechargeerd, maar precies zo schrijft de Foer dus wel meer dan 300 pagina’s over Amerika.

De Foer spreekt positief over het idee de nakomelingen van slaven herstelbetalingen te betalen. Waarom zou de huidige generatie zwarten een vergoeding krijgen voor iets wat hun voorvaderen vele generaties eerder is aangedaan. Zij hebben hier nu in 2020 geen nadeel van. Dan weten wij er in Europa ook nog een paar, te beginnen in België in relatie tot Congo. Overigens hebben de Verenigde Staten de slavernij juist afgeschaft. Voor herstelbetalingen moet men in het land zijn dat de slavernij daar in de koloniale tijd juist heeft ingevoerd, Groot-Brittannië. Maar ik denk dat ze in Londen weinig kans op succes hebben.

Ondanks het feit dat vele miljoenen Duitsers, Italianen, Polen, Nederlanders, Scandinaviërs etc. Engels hebben moeten leren voelt De Foer er wel iets voor dat van Hispanics (uit Mexico en Zuid-Amerika) niet te vragen of te eisen. Amerika moet maar een Engels-Spaans tweetalig land worden. Zeker vanwege het succes dat daarmee wederom in België geboekt is.

Ook illegale immigranten kunnen op warme woorden rekenen.

En Mexico heeft volgens De Foer gelijk als ze de discussie weer willen openen over teruggave van staten als Texas, New Mexico, Arizona en Californië. Gebieden die ooit lang geleden Mexicaans (grotendeels leeg) gebied waren. Waren deze gebieden ooit zo welvarend geworden als ze Mexicaans waren gebleven? Als je deze redenering overigens doortrekt kunnen in Europa ook heel wat grenzen worden aangepast. Dan kunnen Polen en Rusland heel wat gebied aan Duitsland teruggeven. En…..raakt België de oostkantons kwijt.

Niet eerder oordeelden wij zo negatief over een boek. Dat doen wij niet graag. Maar hier kan het niet anders. Het mag duidelijk zijn dat wij dit boek niet bij onze lezers kunnen aanbevelen.

WP Facebook Auto Publish Powered By : XYZScripts.com